Hoe het woordje K. steeds dichterbij komt.

Mijn laatste blogpost ging over het woordje K. en hoe ik ermee probeerde om te gaan als vriendin/kleindochter. Ondertussen heeft K. aan impact gewonnen. Ik probeerde het te negeren, maar nu is het vooral voelbaar. Zowel de beste vriendin als bompa hebben minder goed nieuws ontvangen in hun strijd tegen K. Daarbij komt er ook nog dat de dochter van mijn tweede Catalaanse familie nu aan het wachten is op haar resultaat. Op 13 december weten we hoever K. in haar lichaam is gevorderd.

De laatste twee weken waren zwaar. Gewoon omdat je zo machteloos staat en je je geliefden wilt kunnen helpen, maar je kunt dus weinig doen. Je kunt alleen luisteren, vastpakken en afleiden.

Gisteren was Bompa in paniek. Hij heeft geen eetlust meer, terwijl hij altijd zo graag at. “Kan je een dokter bellen, want ik voel me echt niet goed”. De paniek was voelbaar in de ruimte. Dan wil je roepen, huilen en heel boos op de wereld zijn. Het hielp ook niet dat het volle maan was.

Wat moet je zeggen tegen iemand die je graag ziet – als hij of zij bang is of verdrietig? Misschien niets, misschien de waarheid verbloemen of juist niet. Ik heb geleerd dat de waarheid verbloemen echt geen nut heeft.

De laatste twee weken heb ik ook intense gesprekken gehad met mensen om me heen. Het waren mooie gesprekken. Toch, merkte ik dat veel personen niet met deze zware gesprekken om kunnen. Gisteren zei een kennis van me ‘alles komt goed’. Een schok ging door me heen. Neen, niet alles komt goed. Hopelijk gaan de beste vriendin en de Catalaanse nicht goed nieuws krijgen, maar dan is er nog de mentale – en fysieke impact op hun leven. Het gaat steeds voor hen een litteken zijn. Hun leven zal anders zijn dan ervoor. Er zal een voor en een na bestaan.

Een andere reactie die ik kreeg was: ‘ze leven toch nog; geniet ervan’. Ik snapte enigzinds de reactie, maar anderzijds negeerde het de volledige impact van K. op hun leven en ook op mijn leven. Je gaat toch ook niet zeggen tegen mensen die een been kwijt geraken; ‘je leeft nog én je hebt nog een ander been’.

Andere reacties waren: ‘binnen een jaar is de situatie helemaal anders en ben je terug gelukkig’, ‘je bompa wilt vast niet dat je verdrietig bent’, … Allemaal begrijpbare reacties en in sé weet ik dat ook wel. Alles krijgt een plaats en je leert ermee leven. Net zoals de mensen die strijden tegen K. hun leven terug invullen en flexibiliteit creëren.

Ik denk vooral aan mijn geliefden, die moedig strijden tegen K. Die ik eindeloos bewonder. Die elke dag flexibel moeten zijn en zich moeten aanpassen. Die in een rollercoaster zitten van ups and downs. Van hoop en verdriet. Die ik ongelooflijk graag zie.

Gepubliceerd door vanessagonzalezesteban

Een mental coach die gepassioneerd is door gezondheid, sporten, mentale balans en gezonde voeding. Met een vleugje spiritualiteit en vooral veel openheid, wil ik mijn proces van vlinder tot rups met jullie delen. Op deze manier, hoop ik jullie te inspireren om jullie eigen proces te volgen en zelf een mooie vlinder te worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: