Ode aan mijn appartement

Liefste appartement, 

Nog enkele maanden en we moeten afscheid van elkaar nemen. Na 5 mooie jaren, scheidden onze wegen, en beginnen we allebei aan een nieuw hoofdstuk. 

Ik ga mij in een nieuwe buurt settelen en jij gaat nieuwe mensen gelukkig maken. Mensen die – net zoals ik – urenlang op je terras zullen zitten om ontroerd te geraken door het prachtige zicht over Antwerpen. Mensen die een blij gevoel gaan hebben, als ze bij je binnenkomen, en zich veilig en geborgen bij je voelen. Het doet raar om dit te schrijven. Een mix van een blij – en verdrietig gevoel. Mag ik zeggen dat ik het fijn vind dat ik nog een paar maanden heb om aan het idee te wennen? 

Ons avontuur begon 5 jaar geleden. Ik herinner het me nog goed. Ik had al enkele appartementen bezocht, maar voelde bij geen enkele een klik. Toen kwam ik bij jou binnen en ik voelde het. Hier moest ik zijn. Je was helaas veel te duur voor mijn budget, maar ik kon je maar niet uit mijn hoofd zetten. Na lang afwegen, heb ik dan toch uiteindelijk het huurcontract getekend. Ik kreeg een warm gevoel vanbinnen. Het was de juiste keuze. 

De verhuis verliep niet zonder brokken. Een spiegel kapot, alle spullen proberen op de 15de verdieping te krijgen en een boos toenmalig vriendje (terecht trouwens, als je vergeet dat je nog een vuilniszak in zijn auto had geplaatst en hij na een weekendje, in het buitenland, terugkwam.). Van zodra al mijn spullen op zijn plek waren gezet, voelde het onmiddellijk als een thuis. 

In die 5 jaar hebben we nogal wat samen meegemaakt: ups and downs. De meest heftige periode was ongetwijfeld de coronaperiode. Jij en ik, één team. Elke dag om 20u zat ik op je terras om ‘You never walk alone’ over het Kiel te horen. Daarnaast was jij mijn veilige haven in die woelige tijd.

Maar er waren vooral mooie momenten. Er werd gelachen. Mooie avonden met vrienden, familie of kennissen. Samen eten, samen naar Antwerpen kijken. Verbondenheid en vriendschap.

Mijn vaste routine op het terras. Elke avond naar de sterren kijken met een theetje. Nog elke dag geniet ik van de ochtend waarbij ik de zonsopgang zie en de avond, als de zon weer onder gaat.

Er werd gehuild. Er waren ook momenten waar jij een setting vormde voor minder leuke herinneringen. Afscheid, ruzie en verdriet. Gesprekken in het appartement die bepalend zouden worden voor het verloop van de rest van mijn leven.

Dankbaarheid. Dat is het grootste gevoel dat nu overheerst.  Bij jou heb ik 5 jaar herinneringen gemaakt en 5 jaar mijn veilige haven gehad. Nu, hebben we nog enkele maanden samen en ik heb het er best moeilijk mee. Ik ga jou missen en de lieve bewoners met wie ik elke dag een babbeltje doe. Maar het is tijd voor een nieuw hoofdstuk, maar vooral om dankbaar te zijn dat ik hier zo gelukkig ben geweest. Laten we afspreken dat we de komende maanden toch nog fijne herinneringen maken. Deal?!

Gepubliceerd door vanessagonzalezesteban

Een mental coach die gepassioneerd is door gezondheid, sporten, mentale balans en gezonde voeding. Met een vleugje spiritualiteit en vooral veel openheid, wil ik mijn proces van vlinder tot rups met jullie delen. Op deze manier, hoop ik jullie te inspireren om jullie eigen proces te volgen en zelf een mooie vlinder te worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: