Cultuurclash: Belgische versus Spaans versus Catalaans

Een clash tussen twee culturen

Hey, ik ben Vanessa Gonzalez Esteban en ik ben Belgische. Nee, klopt niet, ik ben Half Belgisch – Half Spaans. Of neen, maakt er maar Half Belgisch – Half Catalaans van. Of wacht, eigenlijk voel ik me toch Catalaanser… Weet je, ik ben gewoon Vanessa Gonzalez Esteban.

De opleiding

Deze week had ik een opleiding ‘presentatievaardigheden’, gegeven door een externe partij. We moesten ons kort voorstellen via een presentatie. Omdat ik steeds de opmerking krijg dat ik te snel praat, begon ik mijn presentatie met ‘Hey, ik ben Vanessa Gonzalez Esteban, half Spaans – Half Belgisch en ik praat erg snel, komt door mijn Spaanse kant’.

Op zich een normaal zinnetje maar voor mij eentje met veel betekenis. Ik zei bewust niet dat ik me half Catalaans voel. Ik wou vermijden dat ik hét standaardantwoord kreeg:’Wil jij dan ook onafhankelijkheid?’. Ik heb op professioneel vlak echt geen zin om mij te gaan verdedigen voor mijn politieke opvattingen in mijn privé –leven. Daarnaast ging ik me ook al verantwoorden voor mijn snel praten en de schuld hiervan op mijn Spaanse kant steken. Eigenlijk héél gek om dit hier zo neer te schrijven.

Als feedback kreeg ik: ik praat heel snel (o, surprise), ik ben overenthousiast en mijn zinnen gaan op het einde naar boven in plaats van naar beneden. De klemtoon ligt dus niet op de voorlaatste lettergreep maar op de laatste. Twee keer raden in welke taal dat ook gebeurt.

De les ging verder en ik had de pech dat mijn camera niet meer werkte. Op die manier, moest ik soms mijn antwoorden random gooien in de groep. Nu, ik heb echt een vervelend kantje, namelijk als ik enthousiast ben, ik ook heel spontaan ben. Ik denk er niet teveel bij na. Voor sommige lijkt dat mijn impulsieve kantje, maar bij mij is dat mijn spontane en meest authenthieke Nessa. Het kan wel een enorm storend element zijn.

Na de opleiding kreeg ik een mailtje dat mijn ‘vurige’ kant wel wat had losgemaakt bij de lesgever. Zijn eigen gevoeligheid kon mijn ‘gevoelsmatige’ opmerkingen en feedback, op dat moment niet aan. Doordat mijn camera niet aanstond, kon hij ook niet anticiperen op het feit dat ik iets ging zeggen. Hierdoor kwam het vaak heel hard binnen. Hij eindigde de mail dat ik toch mijn vurigheid moest behouden want dat het waardevolle feedback bleek te zijn geweest voor hem en mijn medecursisten.  

De therapie

Enkele dagen later, zat ik bij mijn coach tranen met tuiten te huilen om de mail die ik had gekregen. Door het snikken heen, vroeg ik de therapeute: ‘Zou het niet beter zijn om die Spaanse kant gewoon niet te tonen hier in België? Ik hou me nu al zo in, om te voldoen aan de Belgische normen en dan is het nog niet goed. Volgens mij hoor ik echt meer thuis in een Zuiderse cultuur. In Guatemala bijvoorbeeld voelde ik me echt thuis’.

Ze antwoordde: ‘Neen Vanessa, dat moet niet.  Wat wel is, is dat mensen vaak jou niet zien als Half Spaans en die andere cultuur vergeten. Je lijkt ook gewoon niet Spaans. Het is dan aan jou om dat stuk van jou te benoemen’.

Jij lijkt niet Spaans

En daar werd het benoemd: ik lijk inderdaad niet Spaans. Ik heb de pech om een Spaanse familie te hebben die lichter is dan de gemiddelde Spanjaard. Mijn papa werd minder bruin dan mijn Belgische mama. Het feit dat ik nu dus bruin word in de zomer, is te danken aan mijn Belgische mama (o,ironie). Ik ben ook niet de typische Spaanse persoon: ik lust bijvoorbeeld geen paella of tortilla. Ik eet minder laat dan mijn Spaanse familie en ben nooit fan geweest van het stierenvechten.

MAAR ik heb wél veel Spaanse kenmerken in mij. Kenmerken die in België vaak als raar worden beschouwd. Ik eet heel de dag door. Ik hou meer van echte verbondenheid. Ik heb liever directe mensen dan mensen die te voorzichtig zijn om iemand te kwetsen. Dat laatste komt bij mij meer over dan achterbaks en niet als voorzichtig. In dat opzicht ben ik eerder een Spaanse: zeg het op het moment zelf, wees authenthiek en laat het botsen. Dan ben je voor mij véél meer ‘jou’. Ik ben ook een echt familiepersoon. Ik verschiet altijd als sommige personen zeggen dat ze hun grootouders al weken niet hebben gezien. Familie en vrienden zijn het allerbelangrijkste in de Spaanse cultuur en daar hou ik erg aan vast.

Ook hoor ik soms dat ik attent ben. Voor mij zijn die zaken die ik doe, vanzelfsprekend. In Spanje gaan ze daar nog veel verder in, maar ik heb me al aangepast aan Belgische normen. Ik zou anders te verstikkend overkomen.

Ik doe ook graag impulsieve dingen na het werk. Voor mij is werk een onderdeel om te leven, maar ik leef niet om te werken. (ik weet dat dit heel ironisch overkomt voor iemand die enorm veel werkt, maar ik ben zwaar aan het sparen voor een bepaald doel). Toen ik enkele jaren geleden, tegen mijn toenmalige vriend, na een werkdag, zei: ‘Wat denk je, zullen we naar zee rijden en de zonsondergang gaan checken?’, was er een akward stilte gevolgd met ‘Ben je nu helemaal gek geworden? Ik heb een hele dag gewerkt, ik wil nu rusten’.

En zo, zo is mijn Spaanse kant helemaal verloren gegaan, hier in België. Op reis en in Spanje, toon ik deze kant dan weer wel. Dan voel ik me als een Nieuwe Nessa.Ik zou dus mijn beide kanten meer moeten tonen in België. Het ligt echt puur aan mezelf. Ik heb me zo hard willen aanpassen dat ik steeds minder liet zien van mezelf.

De realiteit

Dat besef kwam twee weken geleden superhard aan. Een megalieve collega zei dat ze haar familie in Marokko miste en ze hoopte dat ze deze zomer er naartoe zou kunnen gaan. Ik gaf haar een luisterend oor en voelde oprecht empathie met haar. En toen sloeg ineens het besef van: ‘ik mis mijn familie in Spanje minstens even hard, maar misschien benoem ik dat wel te weinig’. Ik wou op dat moment roepen: ‘HALLO,IK MIS MIJN SPAANSE FAMILIE OOK HEEL HARD., maar deed het niet. Gewoon, omdat ik wist dat bij haar het besef er niet was dat dit bij mij waarschijnlijk ook het geval zou zijn. Het lag dus niet aan haar, maar echt aan mijn eigen.

Cultuurclash

Ironisch, ook al zijn beide landen West – Europese landen, qua cultuur liggen ze enorm ver uit elkaar. Om de één of andere reden, lukt het me niet om beiden te verenigen. In België ben ik te Spaans. In Spanje ben ik enorm Belgisch. Enorm vermoeiend voor mezelf. In Guatemala had ik dat issue niet. Ik kan echt niet zeggen wat Guatemala anders maakte. Dus ondertussen ploeter ik maar voor, en ga ik gewoon mijn luidruchtige, enthousiaste, directe, impulsieve, attente, extraverte Nessa zijn. U bent gewaarschuwd.

Gepubliceerd door vanessagonzalezesteban

Een mental coach die gepassioneerd is door gezondheid, sporten, mentale balans en gezonde voeding. Met een vleugje spiritualiteit en vooral veel openheid, wil ik mijn proces van vlinder tot rups met jullie delen. Op deze manier, hoop ik jullie te inspireren om jullie eigen proces te volgen en zelf een mooie vlinder te worden.

Eén opmerking over 'Cultuurclash: Belgische versus Spaans versus Catalaans'

  1. Lieve Nessa,

    Je bent een heus sterrenkind 💞
    In deze wereld, niet van deze wereld!

    In Guate hoef jij je niet te bewijzen…dus daar ben je gewoon, net als in Maleisië 🐝

    Liefs en een warme omhelzing,
    Margie 💃

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: