1 month challenge: minder gsmgebruik

In de vorige blogpost vermeldde ik al dat ik echt een gsmverslaving heb. Het drong pas tot me door, toen ik mijn gsm gebruik eens echt onder ogen zag. Het eerste wat ik s’morgens doe, als ik opsta, is mijn gsm openklappen. Hetzelfde ritueel gebeurt voor het slapengaan. Mijn gsm is elke avond, de laatste activiteit. Gedurende de dag, en zelfs tijdens het werken, check ik zeker om de 30 minuten mijn gsm en nog erger, antwoord ik ook onmiddellijk op smsen, whatsapp berichten, etc. Het resultaat is dat ik dan terug antwoorden krijg, waardoor het antwoorden niet stopt. Per dag, was ik ,voor de challenge, zeker in totaal, 2,5 uur op mijn gsm bezig. Voor de maand juni leek het me dan ook een ideale challenge om het gsmgebruik te verminderen of nog béter, ervoor te zorgen dat ik een dag zonder gsm kan.

Help, ik word gek

Ik dacht: ’laten we gewoon een cold turkey doen’. Gsm af; geen gsmgebruik. De eerste 30 minuten vielen mee, maar toen kwam dat ongemakkelijk gevoel. Ik voelde het al onmiddellijk lichamelijk. Ik wist met mezelf geen blijf en mijn oog viel meermaals op mijn gsm. Het leek alsof het lichtje van de gsm ook knipperde (wat natuurlijk niet kon,omdat de gsm afstond). ‘Wat was dit’?. ‘Was ik echt zo verslaafd?’.  

Ondanks dat ik aan het werk was, gingen mijn gedachten naar mijn gsm en de mogelijke berichten. Het was maandag 1 juni, nu zouden mijn vrienden van ons whatsapp groepje’de cittytrippers’ zeker al iets hebben gestuurd over het maandag gevoel. Misschien had mijn zus ook iets gezegd over het weekend en mijn whatsappgroepje ‘molleke, bereke en mottige krab’, had misschien ook iets gestuurd over de vooruitgang van de bachelorpaper van ‘Molleke’. Ik had echt het gevoel dat ik zoveel aan het missen was en nu zouden mijn vrienden zeker het gevoel  hebben dat ik hen in de steek liet.

Afleiding… dat zou wel helpen. Ik begon me enorm op mijn werk te focussen, maar het hielp niet. Mijn hart begon sneller te slaan. ‘Kreeg ik nu echt hartkloppingen van minder gsmgebruik?’. ‘Dit ging er echt over’.

Na 1 uur, kreeg ik zoveel fysieke ongemakken dat ik wel mijn gsm moest opzetten. Toen ik zag dat het scherm aansprong en inderdaad, de eerste whatsapp berichten binnenkwamen, voelde ik de stress wegebben. Ik kon eindelijk terug, met een gerust hart, verderwerken.

Stilletjes aan opbouwen

Het idee van alles naar niets gaan, was duidelijk geen goed idee geweest. Daarnaast was het zo confronterend om te merken dat mijn gsm verslaving – want verslaving was het duidelijk wel- zo ernstig was. Ik besloot om stilletjes het gsm gebruik af te bouwen. Ik zou beginnen met één uur per dag minder de gsm te gebruiken en daarna, 2 uren, 3 uren, etc. Op deze manier, zou het me wel lukken om zeker 1 dag zonder gsmgebruik door te komen.

S’morgens geen gsm meer

Het idee was om s’morgens het gsmgebruik af te bouwen; mijn gsm zou niet het eerste zijn dat ik s’morgens zou opzetten. Ik begon er met de volle, goede moed aan. Na het wakker worden, ging ik onmiddellijk douchen, aankleden,ontbijten en dan nam ik de auto naar mijn fysieke kantoor ‘casa mama’. Dat was dan zeker een uur zonder gsm.

Daarna, in kantoor ‘casa mama’, begon ik aan de werkdag en … daar liep het mis. Was het een kwestie van te weinig afleiding, te eentonige of soms te lange wachtmomenten? De waarheid was, dat ik snel mijn gsm opzette tijdens mijn drinkpauzes, eindeloze vergaderingen of tijdens de updates van mijn computer.

Het feit dat er ook niemand anders aanwezig was in het huis van mama, hielp ook niet echt. Ik kon wel muziek opzetten, maar het bleef toch stil.  De gsm was mijn enige vorm van contact met de buitenwereld.

Ik merkte al gauw dat een gsm  en dan vooral whatsapp, voor mij, zoveel meer betekent dan enkel de mogelijkheid tot bellen: het was contact met de vrienden, ‘gezien worden als persoon’, anti – verveling, goed voor het zelfvertrouwen, een klankbord, een middel tegen eenzaamheid. Ik vind het echt geweldig om zaken te kunnen delen met mijn vrienden op eender welk moment, om te lachen met hun mopjes en te discussiëren over bepaalde onderwerpen.

S’avonds gaat de gsm uit

S’morgens ging de gsm al langer niet aan, nu was de volgende stap dat de gsm s’avonds ook vroeger uitging.

Als ik terugdenk aan mijn jeugd, kan ik me echt niet herinneren dat ik zoveel naar mijn gsm keek. In mijn herinneringen, kon ik vroeger echt genieten van een boek te lezen, tv te kijken, te studeren zonder dat ik naar mijn gsm keek. Ik ervaarde toen een soort van rust en vooral focus op één activiteit, terwijl ik nu tijdens mijn activiteiten ook steeds met één oog naar mijn gsm kijk. Een vermoeiende multitasking activiteit.

Ik begon met een uur voor het slapengaan mijn gsm uit te zetten. In plaats daarvan, ging ik een boek lezen of wat schrijven. Dat ging redelijk goed. Met het idee in mijn hoofd van ‘nu gaan de meeste mensen niet meer sturen’, had ik geen last van ‘fear of missing out’ en kon ik echt rust vinden.

De gsmoplader

Dit idee ging redelijk goed tot ongeveer een dag in midden juni. Ik was bij ‘casa mama’ gaan thuiswerken en had per ongeluk haar gsm oplader meegenomen (we hebben dezelfde gsm en dus ook dezelfde gsmoplader). Toen ik s’morgens mijn gsm opzette, had ik dan ook 10 boze berichten en 3 gemiste oproepen.

Door dit voorval, prentte ik mij terug het idee in van ‘hoe belangrijk het was om steeds digitaal bereikbaar te zijn’. Ik stond terug bij 0 want in mijn hoofd was er terug die gedachte van: ‘een gsm is superbelangrijk en dus kan en mag je die niet uitzetten’.

Vol goede moed

Vol goede moed, begon ik terug aan mijn detox. Ik besloot in de loop van de dag en s’avonds mijn gsm op random momenten echt af te zetten. 1 uur afzetten en dan mocht ik tijdens mijn pauze even de berichten lezen. Ik hanteerde echt een ‘1 uur af, 5 minuten kijken’ – systeem. Het lukte me vrij goed, maar altijd voor het einde van dat uur, kreeg ik 5 minuten ervoor echt al een ongemakkelijk gevoel. Ik moest mezelf afleiden en gaan bewegen, zodat ik niet met de klok mee zou aftellen. ‘Hoe verslaafd was ik wel niet?!’.

Het begint te beteren

Vanaf 20 juni begint het te beteren.  Ik begin minder afhankelijk te worden van mijn gsm. Ik kan deze al gedurende uren afzetten, zonder dat ik me schuldig voel. Ik troost me met de gedachte dat, als iemand mij dringend nodig heeft, die persoon mij ook op andere manieren zal kunnen bereiken. Ik begin ook in te zien, dat het merendeel van de smsen ook perfect een dag later kunnen beantwoord worden.

25 juni: verlof dag

25 juni heb ik een dagje verlof. Ook al vind ik shoppen niet leuk, ik besluit er een shopdag van te maken. Om helemaal op mijn gemak te zijn, besluit ik mijn gsm thuis te laten. Een eerste voormiddag zonder gsm! Ik kijk er naaruit. Ik geniet echt van het shoppen, zonder afgeleid te worden door die gsm. Ik ervaar een rust die ik al lang niet meer had. ZALIG.

Na een drukke middag, besluit ik rond 2 uur terug te keren naar huis. Ik heb een zwembadje gekocht en wens het op mijn terras te zetten. Toen ik thuis kom, pinkt mijn gsm. Berichten! Ik vul mijn beveiligingscode in en tot mijn verbazing zie ik 9 gemiste oproepen en 7 sms berichten. Dat kan alleen maar slecht nieuws betekenen. 1 van de smsberichten blijkt een voicemailbericht te zijn. Ik luister ernaar en hoor dat ik dringend naar het rusthuis van mijn oma moet komen, omdat het weleens haar laatste momenten zou kunnen zijn.

Gsm wijkt niet meer van mijn zijde

Door de omstandigheden, zou mijn gsm, de komende dagen, weer een verlengde van mezelf worden. Hij staat 24/24 aan en bij het minste berichtje kijk ik er terug naar. Ik blijf nu mild naar mezelf en sta het toe om nu terug afhankelijker te zijn van mijn gsm.

En nu.

Ondertussen zijn we een maand verder, en schrijf ik deze blogpost op een mooie zomeravond,ergens op een camping in Zuid – Frankrijk. Ik merk dat ik hier veel minder mijn gsm opzet en echt enorm kan genieten van de rust. Soms stuur ik wel nog eens naar vrienden of zet ik iets op instagram, maar dat is toch een pak minder dan ervoor. Ik kan dus besluiten dat mijn gsmgebruik enorm samenhangt met hoe ik me voel. Voel ik me niet erg verbonden met anderen of heb ik een verveelmomentje, dan is de gsm mijn redmiddel. Het geeft me een vals gevoel van veiligheid en geborgenheid.

Het liefste van al, wil ik mijn gsmgebruik nog minderen tijdens de komende weken. Ik zou echt graag gaan naar een uitzonderlijk gebruik van de gsm en voor de rest, terug kunnen genieten van de rust. Want of ik het nu wil toegeven of niet, het constant gepiep, sociale media en mijn vergelijkingsdrang op sociale media maken me zeker niet gelukkiger. Het enige waarvoor een gsm goed is, is om contact te houden met vrienden en familie, wanneer ik ze niet direct in mijn buurt heb. Gewoon omdat ik ze graag zie en mis.

Gepubliceerd door vanessagonzalezesteban

Een mental coach die gepassioneerd is door gezondheid, sporten, mentale balans en gezonde voeding. Met een vleugje spiritualiteit en vooral veel openheid, wil ik mijn proces van vlinder tot rups met jullie delen. Op deze manier, hoop ik jullie te inspireren om jullie eigen proces te volgen en zelf een mooie vlinder te worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: