Jeja

Mijn jeja; mijn oma, was de allerliefste – en meest hoogsensitieve oma ooit. Niemand kon ze kwaad doen: geen persoon of geen diertje. Ik heb ze 1 keer kwaad geweten en toen ze haar stem verhief, waren alle 4 kleinkinderen stil. Erna was ze dan ook weer 1 grote brok liefde.

Jeja kwam ons elke woensdag van school halen en zorgde voor ons als we ziek waren. We spendeerde dus erg veel tijd samen en dat heeft ervoor gezorgd dat elk kleinkind een mooie band had met jeja. Tijdens onze logeerpartijtjes, kregen we véél snoepjes en genoten we samen van de kleine dingen in het leven. We weekten samen postzegels, speelde backgammon of zagen ‘platvloet en zijn vriendjes’.

Toen ik wat ouder was, ging ik heel regelmatig bij haar langs. Dan zette ze gegarandeerd een marmercake op tafel met een theetje.

Maar toen kreeg het beestje alzeihemer jeja in haar macht. Eerst was het nog voorzichtig, maar erna sloop het beestje steeds meer in haar lichaam. Ondanks dat ze niet meer hetzelfde was, bleef haar grote hart haar grootste troef. Niet alleen een groot hart voor de familie maar ook voor de vriendjes van mij en mijn zus. Ze was grote fan van Tim en Nick. ‘Gij ze na wel een schone jonge’, zei ze gegarandeerd tegen Nick. Ik ben enorm dankbaar voor die tijden.

8 jaar geleden werd ze opgenomen in het dienstencentrum Lozanahof. Ze beleefde er nog mooie tijden: veel ijsjes, leuke dansnamiddagen met Thalia en Bompa en ons wekelijks familiebezoek.

Tot ze op dinsdag 23/6/2020 besloot om niet meer te drinken. Ze had er genoeg van, ze was op. Uiteindelijk heeft het nog 5 dagen geduurd alvorens ze ons verlaten heeft. Een groot en sterk hart, weet je wel.

Emoties tijdens deze laatste week

Verdriet

Verdriet… het was er altijd. Soms aanwezig, soms onbewust, soms onverwachts. Tijdens de laatste week heb ik meermaals gehuild, als een klein kind. Meestal wanneer ik alleen bij jeja was. Dan kwamen pas de tranen. Wanneer de familie er was, hield ik me sterk. Anderen hadden al genoeg verdriet en mijn verdriet moest er niet nog bij komen.

Verdriet is toch een raar beestje. Ik kon bijvoorbeeld, echt oprecht genieten, van een dagje met de vrienden en dan opeens in de auto zitten janken als een klein kind. Of heel de dag gewerkt hebben en op weg naar de crossfit aan het licht, beginnen huilen.

Het overviel me meer dan ik ooit gedacht zou hebben. We hadden 8 jaar de kans gehad om afscheid te nemen, en toch was er nog zoveel verdriet.

Dankbaarheid

Ik ben zo enorm dankbaar dat het toch tijdens de post – lockdown was dat dit gebeurde. Mijn hele familie en ik zijn zo blij en dankbaar dat we nog elke dag de kans hebben gehad om haar te knuffelen, erbij te zijn en op een deftige manier afscheid te kunnen nemen.

Het dienstencentrum was zo lief voor ons. We moesten ons niet meer houden aan de bezoekuren, kregen a volonté water en ze kwamen zo vaak langs. We zijn echt dankbaar voor die mooie momenten.

Ik ben ook dankbaar dat ik jeja in mijn leven had. Ze was de beste jeja ooit. Dankbaar dat ze toch 81 mocht worden.

Schuldgevoel

Ik had een enorm schuldgevoel dat ik zoveel tijd aan andere zaken had besteed. Ik heb enorm veel bijgewerkt en ondanks dat ik iedere zondag naar jeja ging, had ik meer kunnen doen. Toen mijn jeja nog thuis woonde en dicht bij me in de buurt zat, ging ik meermaals langs. De laatste jaren was dit niet meer het geval. Voor mij was het ook confronterend om haar te zien: ze was niet meer de jeja die ze altijd was geweest. Onbewust had ik vluchtmechanisme gehanteerd om niet met de dagelijkse aftakeling te moeten omgaan. Tijdens deze laatste week, voelde ik me hier echt schuldig over. Ik had nog meer moeten tonen, hoe graag ik haar zag. Ik had nog meer moeten genieten van onze qualitytime samen en ik had haar nog meer moeten vastpakken.

Falen

Ik voelde me enorm gefaald. Deze laatste week, waarin ik me eindelijk echt kon uitdrukken, naar men jeja toe, kwam het gevoel van falen naar boven. Het ergste dat ik mezelf kan verwijten, is dat ik mijn jeja geen achterkleinkind heb kunnen schenken. Als oudste kleinkind, had ik me die taak altijd toegeëigend. Door de beslissingen die ik heb genomen, is dat er uiteindelijk niet van gekomen. Jeja zou de beste overgrootoma zijn geweest en zou dat kindje zo graag hebben gezien. Ze zou – ondanks haar dementie – de beste – en liefkozende jeja zijn geweest voor het kindje. Ik vind het echt oprecht jammer dat jeja mijn kinderen niet meer zal zien, er niet mee zal kunnen spelen, hen niet de liefde  zal kunnen geven, die ze ons heeft gegeven.

Machteloosheid

De laatste dagen voelde ik me vooral machteloos. Jeja verzwakte elke dag meer en meer. Toen ik op zondag even langs ging na de crossfit, snakte jeja echt naar adem. Het leek alsof ze de hele tijd stikte. Het kostte haar ook moeite om haar ijsje op te eten of dat beetje cola op te drinken. Vol met goede trucjes, voedde ik haar een ijsje, maar het hielp niets. Het ijsje dat jeja ervoor in één keer zou opeten, kostte nu bijna een halfuur en dan nog kreeg ze het niet op. Ik stond machteloos tegen het beestje – de dood.

Egoïsme

Ik heb me nog nooit zo egoïstisch gevoeld, als die laatste week. Ik wou jeja helemaal niet kwijt. Voor mij moest ze blijven leven, ik zou niet kunnen leven zonder een jeja in mijn leven. Hoe kan je me verlaten? Achteraf zijn deze gedachten enorm egoïstisch, maar wel menselijk. Elk familielid van ons had, in het begin, het egoïstische gevoel van: laat ze nog maar wat leven voor onszelf. Uiteindelijk hebben we ook allemaal moeten besluiten dat we dat meer voor onszelf deden, dan in het belang van ons jeja. En laat dat nu eenmaal echte liefde zijn: iemand loslaten, ook al doet het jezelf pijn maar weet je dat het beter is voor die persoon.

Verbondheid

in die laatste week, voelde we een enorme verbondenheid in de familie. Elke dag hielden we elkaar op de hoogte, elke dag vroegen we hoe het ging met elkaar maar vooral… we zaten elke dag uren samen bij jeja. Vooral mijn nonkel, mama en zus hebben uren samen gespendeerd. Ik zorgde ervoor dat mijn bompa ook de nodige aandacht kreeg tijdens deze moeilijke periode. Als familie stonden we sterker dan ooit en waren we superhard verbonden.

Valse hoop/ontkenning

Valse hoop was bij mij toch het overheersend gevoel. Ik ontkende tot de laatste minuut dat jeja ging sterven. Ik ben elke dag ook blijven werken, omdat ik er ook vanuit ging dat het vanzelf beter ging worden. Toen ze een slokje cola had gedronken, riep ik heel blij, ja, ze drinkt weer, ze wordt weer beter. Tot de laatste dag, dacht ik dat het beter ging worden.

Opluchting

Een enorm vreemd woord bij iemand die sterft, maar het gevoel van opluchting was er wel. Jeja is gestorven, zonder dat ze pijn had en omringd door het gezelschap  van de belangrijkste personen in haar leven (mama, thalia en mijn nonkel). Ze is stilletjes heen gegaan en heeft in haar laatste uren nog de nodige knuffels, strelingen en lieve woorden gehad. Ze is heengegaan van ons, maar zonder lijden.

Gevoelens na het overlijden.

Ondertussen is het al bijna een week geleden en is de begrafenis dinsdag. De gevoelens zijn veranderd.

Ontkenning

Na een week ben ik nog in volledige ontkenning. Ik heb het gevoel dat ik jeja elke dag nog kan gaan bezoeken, maar dat het nu gewoon even niet kan. Een beetje zoals in de coronaperiode. Ik heb het overlijden totaal nog niet door. Ik vrees dat het pas bij de  begrafenis tot me zal doordringen en dat ik dan mijn klop ga krijgen. Ik beleef nu mijn leven alsof er niets aan de hand is.

Verdriet

Terwijl mijn familie het allemaal moeilijk hebben, voel ik minder verdriet dan in de begindagen. Het zal waarschijnlijk ook te maken hebben met het ontkenning van het overlijden. Als ik dan verdriet voel, is het nog steeds op de meest onverwachte momenten: in de auto na een dag werken, na de crossfit, voor het slapen gaan. Dan komen de tranen uit heel diepe ‘ik’ en kan ik echt intens huilen, maar de andere dagen voel ik niets. Ik eet wel enorm junkfood. Emo – eter weet je wel J

Schuldgevoel

Het schuldgevoel is enorm. Ik kan me echt schuldig voelen omdat ik niet in een rouwproces ben. De afgelopen week heb ik vooral bijgewerkt in de horeca, ben ik gaan shoppen met de zus en heb ik een netflixdag gehad. Ik kon echt genieten van die activiteiten en ik bediende de klanten in de horeca alsof er niets aan de hand was. Is het wel normaal dat ik andere mensen gelukkig maak, terwijl ik eigenlijk zou moeten huilen?

Tijdens de shopnamiddag met mijn zus, heb ik echt genoten. Het was lang geleden dat we samen waren gaan winkelen en ik vond het echt gezellig. We spraken wel over jeja, maar ook niet de hele tijd. Het deed me goed, maar tegelijkertijd dacht ik wel: ‘hoort dit wel zo te zijn?’.

Ik voel me ook schuldig, omdat ik na een week de woorden ‘begrafenis, grafsteen en teksten’ echt beu ben. Elke dag voor, tijdens en na men werk heb ik mee geholpen aan de begrafenis. Mama en mijn nonkel hebben het meeste gedaan, maar ook de kleinkinderen kregen inspraak. Langs de ene kant een heel mooi gebaar, maar ik kan nu even die woorden niet meer horen. Voel ik me daar schuldig over? Absoluut, want nu lijkt het alsof ik dat niet over heb voor jeja, maar het was gewoon te veel. Op een gegeven moment zat ik om 6u s’morgens het rouwkaartje, samen met mama, te maken. Het is een prachtig kaartje geworden, maar het heeft me veel slaap gekost. Als bompa sterft, moet ik me eraan laten herinneren om toch enkele dagen vakantie te nemen.

Eenzaamheid

Toen mijn ex zijn bompa stierf en ik hem na de breuk, een berichtje stuurde, antwoordde hij :’het is momenteel tegen een kussen huilen, ook al zou ik een knuffel kunnen gebruiken’. Pas nu dringen zijn woorden tot me door. Ik heb dat ook enorm, dat gevoel. Ik voel me supereenzaam. Ook al heb ik topvrienden en kreeg ik enorm veel steun, ik voel me eenzaam in mijn verdriet. Ik zou graag mijn gevoelens over jeja willen delen en erover willen praten, maar het liefste met mensen die ze heeft gekend. Aan mijn familie kon ik dit niet kwijt, omdat ze zelf met hun gevoelens zitten en er zoveel praktisch geregeld moest worden. Aan vrienden die jeja niet hebben gekend, kan ik het wel delen maar het zou niet hetzelfde effect hebben. Op dit moment, zou het gewoon zo handig zijn geweest om terug in de tijd te gaan en een vriendje te hebben die jeja heeft gekend en gewoon in zijn armen herinneringen op te halen. Toen de oma van de ex vriend stierf en we nog samen waren, ben ik de avond nadat ze gestorven was in Gent bij hem blijven slapen en hebben we samen gehuild, gelachen en herinneringen opgehaald. Na haar begrafenis, zijn we samen Thais gaan eten en ook daar hebben wee haar op ons manier herdacht. Op die manier hebben we dat samen mooi afgesloten.  En dat is nu net wat ik nu mis, het samen kunnen afsluiten van deze moeilijke gebeurtenis. Maar het leven is wat het is, en ik zal hier wel doorkomen, mijn innerlijke kracht zal mezelf de nodige knuffels en zelfzorg moeten geven.

Verbondenheid

Het mooiste wat ik deze afgelopen week heb gevoeld, is verbondenheid. Ik heb echt lieve smsjes gekregen van mijn vrienden, een luisterend oor van vriendinnen en zelfs steun van collega’s. De verbondheid tussen mijn familie was ook enorm mooi om te zien. Na het overlijden van jeja, zijn we samen iets gaan drinken, en daarna hebben we samen chinees gegeten. Ondanks dat het een zeer triestige dag was, hebben we daar al enorm veel herinneringen opgehaald, hebben we genoten van elkaars gezelschap en waren we er voor elkaar.

Liefde

Wat ik de afgelopen week vooral heb gevoeld is een enorme liefde voor jeja en bompa. Ik wist niet dat ik nog meer van hen kon houden dan dat ik al deed. Ze zijn echt de allerliefste grootouders die iemand maar wensen kan.

Gepubliceerd door vanessagonzalezesteban

Een mental coach die gepassioneerd is door gezondheid, sporten, mentale balans en gezonde voeding. Met een vleugje spiritualiteit en vooral veel openheid, wil ik mijn proces van vlinder tot rups met jullie delen. Op deze manier, hoop ik jullie te inspireren om jullie eigen proces te volgen en zelf een mooie vlinder te worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: