1 Month Challenge: 1 maand zelfontwikkeling

Wie mij kent, weet dat ik het afgelopen jaar een moeilijk jaar heb gehad. Het meeste heb ik al verwerkt, maar er bleven twee zaken aan mij ‘plakken’.

Het eerste was dat ik een relatiebreuk erg persoonlijk had genomen. Als reactie hierop, had ik me voorgenomen om mijn persoonlijkheid volledig te veranderen: ik zou niet meer zo open zijn, niet meer zo eerlijk zijn en ik zou mij aanpassen aan de maatschappij. Na enkele maanden, merkte ik dat ik nog steeds met dat idee zat en dat ik inderdaad niet meer zo open was in mijn relaties en vriendschappen.

Een tweede zaak was dat, bij een relatiebreuk het afgelopen jaar de daden en woorden van die persoon niet in overeenstemming waren. Ik heb altijd al vertrouwensissues gehad in relaties en ik merkte dat dit terug opspeelde. Toen de skypeboy in mei me een compliment gaf, dacht ik ‘is dit nu echt wat je denkt of ga je me binnen een week iets totaal anders zeggen?’. Dat was niet eerlijk tegenover mezelf, maar ook niet tegenover de skypeboy.

Ik besloot in de maand mei een maand aan zelfontwikkeling te doen. Ik zou allerlei tips en tricks gebruiken om aan deze twee issues te werken. Ik zou ‘ja’ zeggen tegen allerlei healingprocessen; zowel de traditionele als de spirituele. Elke dag zou ik een andere healing gebruiken.

Reguliere coaching

Doordat ik een coachingscursus volg, heb ik het geluk dat ik ook regelmatig zelf coaching moet volgen. Bij coaching – niet te verwarren met psychotherapie- ga je door middel van vragen dieper in op een onderwerp. Meestal is het eerder gericht op actie en op de  toekomst. Wat ga je eruit leren? Waarom heeft het je zoveel geraakt? Hoe heb jij gereageerd en wat had dit voor effect?.

Ik had begin mei enkele coachingsessies na elkaar gepland. Ik had het geluk dat mijn beide coaches heel erg verschillend waren: de eerste was enorm gericht op emoties, de tweede hield meer van de directe aanpak.

Ik deel graag een stukje van mijn persoonlijk gesprek met coach 1:

Vanessa: Ik ben zo boos, ik ben nog nooit zo boos geweest

Coach: Waarom ben je dan zo boos?

Vanessa: ik ben boos op mezelf, op die persoon en op het feit dat ik boos ben op mezelf. Ik ben nooit boos en nu voel ik het overal.

Coach: waar voel je het dan?

Vanessa: Ik voel het vooral in mijn maag, een knoop. En ook in mijn hart, een steen. Het lijkt alsof er percies meer verdriet achter zit. Maar toch voel ik boosheid.

Coach: Boosheid is een normale reactie op verschillende dingen, en het is oké om boos te zijn.

Vanessa: Ja, maar ik ben ook echt nooit boos geweest. Ik kan ook niet boos zijn, ik begin dan steeds te huilen. Ik wil ook niet boos zijn op andere mensen of op mezelf, we zijn tenslotte ook maar mensen, waarom zou je er dan ook boos op zijn?

Het gesprek ging verder en uiteindelijk bleek dat ik nooit had geleerd om echt boos te zijn, dat ik alles overrelativeer en dat ik in elke persoon het goede wil zien. Het was de eerste keer dat ik echt boos was, maar het was eerder een gevoel van machteloosheid. Ik was boos op mezelf geweest, omdat ik te eerlijk was geweest en het echt jammer vond dat de gebeurtenissen zich op dat moment hadden afgespeeld. Ik was boos op mezelf omdat ik niet mijn beste versie had kunnen geven. Door dieper in te gaan op het begrip ‘boosheid’, merkte ik dat het zelfs een cultureel gegeven was. In Spanje zijn mensen heel expressief en dat kwam op mij altijd als boosheid over. Om die reden, had ik mijn deeltje Spanje niet kunnen aanvaarden, omdat ik als Belg toch een pak gereserveerder ben dan mijn Catalaanse familie. Door nu boosheid te voelen, was ik in de war: was ik dan toch Catalaanser dan ik dacht?

Nog een stukje uit coachingsgesprek 2

Vanessa: ik ga nooit meer iemand vinden die goed bij me past

Coach: Hoe erg is het voor jou om nooit meer een relatie te hebben?

Vanessa: Ik zou dat echt als een falen vinden. Ik vind dat een relatie echt een meerwaarde is, iemand die jou versterkt en omgekeerd.

Coach: wat maakt dat iemand jou moet versterken?

Vanessa: ik kan en durf toch altijd meer als ik een relatie heb, ik voel dan pas wat ik echt in mijn mars zou kunnen hebben.

Coach: dus je hebt een relatie nodig om te tonen wat je kan?

Vanessa: nee, zo bedoel ik het niet. Tijdens de coronacrisis heb ik gemerkt dat ik ook als single stappen kan zetten. Ik heb niet per sé een relatie nodig om mij waardevol te voelen.

Coach: herhaal met mij: ik heb niet per sé een relatie nodig om mij waardevol te voelen.

Toen ik het 3 keer herhaalde, voelde het enorm bizar en geloofde ik niet echt de woorden. Doordat die coach vooral een directe aanpak had, en mij verplichtte om meermaals nog eens aan die woorden te denken, had het wél een impact.

In het tweede coachingsgesprek, leerde ik enorm veel over wat het begrip ‘relatie’ voor mij betekent. Ik leerde van mezelf, dat ik in het begin van geen enkele relatie verliefd was geweest, maar dat dit steeds moest groeien. Eens dat ik dan mijn gevoelens toelaat, hecht ik me enorm aan die persoon. Zo kan ik die persoon, zelfs als die uit mijn leven is, echt nog graag zien op een bepaalde manier en er nog regelmatig aan denken. Op zich wel een mooie eigenschap vind ik van mezelf, maar soms is het in het extreme. Ik kan echt nog denken aan vriendschappen of relaties in het verre verleden en die mensen oprecht graag zien voor de tijd dat we samen hebben doorgebracht. Terwijl die personen waarschijnlijk niet meer weten wie ik ben.

Door de twee intense coachingsessies, kreeg ik te maken met enorm veel emoties. Hierdoor liep ik enkele dagen rond met een krop in mijn keel. Huilen kon ik niet en ik voelde me heel ambetant. Mijn zus raadde me aan om de film ‘miracle in cell no 7’ te zien. Tijdens die 2,5 uur film, heb ik heel de tijd gehuild. Eindelijk kwamen alle emoties eruit en dat deed goed. Één van de meest therapeutische zaken ooit, eens goed huilen bij een film.

Ik vind coaching een heel goede manier om dieper in te gaan op een onderwerp, om patronen te zien en om er lessen uit te trekken. Het is een ideale manier om jezelf beter te leren kennen.

Schrijftherapie

Een andere therapievorm was schrijftherapie. Door te schrijven, verwerk je emoties of gebeurtenissen. Je schrijft het letterlijk van je af. Doordat je het ook op papier ‘plakt’, kan je het daarna ook teruglezen en kan je er lessen uit trekken.

Ik besloot de dagen voor en na, die relatiebreuk, te analyseren en op papier te schrijven. Ik verdeelde de dagen in blokken en schreef er bij wat er –in mijn beleving- was gebeurd, hoe ik me had gevoeld, wat mijn gedachten waren en wat ik eruit had geleerd. Het was heel inzichtrijk om dit vanop een afstand te analyseren. Je bent een waarnemer van je eigen gedachten en gevoelens en je oordeelt er niet over. Althans, dat is de theorie.

Toen ik begon te schrijven: kwamen er al snel gedachten in mijn hoofd als : ‘hoe naiëf kon je zijn?’, ‘waarom heb je dat toen gedaan?’ en ‘ben je wel die persoon met die goede intuïtie?’.

Door alles op te schrijven, beleefde ik alles opnieuw alsof het gisteren was. Ik kon me perfect terug verplaatsen in de situatie. Daarna probeerde ik, in de schrijftherapie, ook neer te pennen hoe de andere betrokkenen zich hadden kunnen voelen. Ik besloot te gaan voor twee scenario’s: een scenario vanuit het slechtste van de mens en een scenario vanuit het goede van de mens. Door zo intensief die gebeurtenis te analyseren, – wat best wel confronterend was – kwam er ook wel veel boven. Nadat ik het geschreven stuk bleef lezen, werden de gevoelens steeds minder heftig. Ik kon er steeds meer afstand van nemen en werd meer een waarnemer, dan de persoon die het had ondergaan. Hoe meer ik het las, hoe milder ik werd tegenover mezelf en alle andere betrokkenen.

Ik vond schrijftherapie één van de leukste -en efficientste manieren om zaken te verwerken. Het was confronterend, ik heb die twee dagen ook gehuild alsof de gebeurtenis net gebeurd was, maar het deed deugd om alles te analyseren. Door ook op te schrijven wat de anderen hadden kunnen denken, word je ook milder tegenover hen en verdwijnt het ‘geladen’ gevoel.

Het universum lacht met me

Bij therapie/ verwerking, kom je ook challenges tegen. Het is niet van ‘ik doe het hier even en binnen een maand ben ik er volledig van af’. Ik hou erg van het spirituele en ik wist dat het universum me dan ook zou uitdagen. Ik was bezig met het verleden los te laten en te verwerken en ….. het verleden kwam terug op mijn pad.

Door een geboorteboekje kwam ineens mijn ex – vriend (of beter gezegd mijn ex – schoonfamilie) even terug in mijn leven. Alsof dat nog niet intens genoeg was, kwam ik de dag erop ook nog een ex – vlam tegen bij de slager.

Op dat moment, dacht ik: ‘nee, doe me dat nu niet aan’. Uiteindelijk kon ik er wel mee lachen. Het universum zendt pas challenges op je pad, wanneer hij/zij denkt dat je hiervoor klaar bent, dus het was best een compliment.

 (Spirituele) meditaties

Ondertussen was ik ook begonnen met meditaties.

Via natuurlijkmediteren deed ik elke woensdag en zaterdag mee aan een OSHO meditatie. Elke keer was het een andere soort type meditatie: Kundalini, Heart chakra meditatie, etc. Eén van de meest rare – maar efficiëntste meditatie was toen er bij een actieve meditatie de dans het van je moest overnemen; Concreet, moest je dus 40 minuten dansen en meer en meer de dans het van je laten overnemen. Je moest niet meer denken, maar voelen. Ik ben een ongelooflijke denker. In het begin van de dans had ik verschillende gedachten: ‘iemand zou me hier nu moeten zien dansen’, ‘morgen zou ik nog eens persoon x moeten bellen’, ‘dans ik wel op de juiste manier?’, en ‘haha, ik dans zoals een robot, nessacop’.

Toch moet ik toegeven, dat na een tijdje de dans het inderdaad van me overnam en ik me volledig kon laten gaan. Ik dacht niet meer aan hoe ik eruitzag of aan het verleden of de toekomst, ik was volledig in het nu. Het was een fantastisch gevoel. Na de meditatie moest je dan even gaan zitten en gewoon observeren wat er door je heenging. Elke keer opnieuw werd ik verrast door wat er kwam. Ik voelde wat er echt in mezelf speelde, ik leerde mezelf beter leren kennen en op die momenten was ik mijn pure ik.

In totaal heb ik 8 meditaties meegedaan en elke keer was het iets anders wat bovenkwam.

Als ik echt in pure ontspanning ben, dan zie ik steeds hetzelfde beeld voor me: namelijk ik als gypsy in het water. Meermaals kwamen er ook beelden naar boven van mijn reis naar Maleisië of van mensen die ik graag zie in mijn leven (zoals familie, vrienden en mijn metekindje). Ik begon dan zo hard te huilen uit dankbaarheid, omdat ik echt een enorme bofkont ben met zo een mooie mensen in mijn leven.

Een van de meditaties was toch wel heel speciaal: ik zag mijn eigen huwelijk en ik zag er enorm gelukkig uit. Het was een huwelijk zoals ik het me voorstelde, maar na de receptie, kwam het moment dat ik een wit lintje aan een boom hing ter ere van mijn bompa. De tranen rolde van mijn wang: enerzijds omdat ik er zo gelukkig uit zag, anderzijds omdat ik wist dat mijn bompa niet op mijn huwelijk zou zijn. Ik was erna een beetje in de war. Ik wist niet dat ik onbewust zo hard bezig was met het feit dat ik ooit graag zou willen trouwen en dat ik zo een angst had dat mijn bompa er niet bij zou zijn.

Ik vond de meditaties echt geweldig! Nog steeds volg ik deze meditaties en ik ben van plan om ze te blijven doen. Doordat het actieve meditaties zijn, past het ook beter bij mijn persoonlijkheid. Ik hou enorm van beweging. De meditaties hebben mij geholpen bij verschillende dingen: dat ik me nu minder aantrek hoe ik overkom, dat ik echt dankbaarder ben voor de mensen in mijn omgeving en dat alles goed komt (ja, ik trouw zelfs op een dag, hihi).

Droomtherapie

Via dromen kan je ook veel verwerken. Omdat ik zoveel bezig was met verwerking en healing, zouden mijn dromen ook volgen. Dat gebeurde ook. Op 11 mei, had ik een droom waarbij ik de betrokkene terug ontmoette. Hij zei wat hij nog moest zeggen, ik zei wat er nog op mijn lever lag en we gingen weg. Ik werd wakker en voelde me ineens 10 kilo lichter. Ik had alles kunnen zeggen wat ik nog wou zeggen, hij had nog alles kunnen zeggen wat hij wou zeggen en het was oké. Ik stond op en had helemaal een ander gevoel. Ik wist dat dit de eerste grote stap was om mijn twee issues aan te pakken.

Mijn dromen waren tijdens deze maand ook veel heviger dan anders. Volgens mij, werkte mijn intuïtie ook veel harder. Ik heb ‘gedroomd’ welke stappen ik nog moest nemen in de volgende maanden, naar welk land mijn volgende grote reis gaat en hoe ik er in de toekomst eruit wil zien. (voor de curieuzeneuzekes: het zal myanmar worden, de grote reis).

Wandelmeditaties

Ik ging op wandelmeditatie, met een onbekende persoon. Er waren twee opties: ofwel ging je praten ofwel ging je gewoon naast elkaar lopen en zien wat dat met je doet. Ik verkoos het eerste. Door erover te praten en in de natuur te wandelen, krijg je op een heel informele manier héél veel inzichten. Ik leerde heel veel van deze wandelmeditaties; door dingen die ik zei of doordat de ander iets zei; Het voelde ook totaal niet aan als coaching.

Wat ik ook heel vaak heb gedaan is een wandelmeditatie op mijn eentje. Je gaat dan het bos in, zonder geluid, zonder afleiding, eventueel op blote voeten en je begint te wandelen. Doordat je helemaal op je eigen bent aangewezen en geen afleiding hebt, komen er vanzelf zaken naar boven. Je bent alerter voor je omgeving en voor wat er in je speelt. Het doet wel wat met je. Ik vind dit type wandelingen fijn, maar niet voor altijd. Voor mij zijn ze té intens.

De ultieme uitdaging: dopamine fast challenge

De ultieme uitdaging was een uitdaging die oorspronkelijk van de crossfit kwam. Het ging erover om 24 uur niet te eten, niets van beeldscherm te hebben en met niemand te praten. Niet afgeleid te worden door boeken te lezen of geen thee te drinken. Het zou ideaal zijn om erna sneller beslissingen te nemen en standvastiger te zijn.

Op een zaterdag begon ik eraan. Ik had net mijn crossfit les gehad, had net nog wat gegeten en zou vanaf nu 24 niet eten, geen beeldscherm en met niemand praten. Ik had een heel plan gemaakt: ik zou de kasten opruimen, zou wandelingen maken, zou gewoon rusten en mijn ogen toe doen. Enkel water zou ik drinken.

Ik begon goed aan de dag en begon mijn kasten op te ruimen. Na een halfuur had ik het gehad en ging dan maar een wandeling doen in mijn buurt. Ik wou naar de winkel gaan, voor al wat te kopen voor de volgende dag, maar ik herinnerde me dat ik dan zou moeten praten. Okay, het werd dus niet naar de winkel, maar naar waar dan?

Ik nam mijn gsm vast om eens te kijken hoe het met iedereen ging. Ah nee, dat mocht niet, dus ik legde de gsm weer neer. Na 2 uur had ik het al gehad, ik had honger, werd cranky en besefte hoe verslaafd ik was aan mijn gsm.

Ik besloot helaas dat de coronacrisis en een maand van zelfontwikkeling geen ideale basis waren om deze challenge te doen. Toch besloot ik dat ik deze challenge eens zou doen in de zomervakantie, maar niet in een periode waarin ik me al volledig geanalyseerd heb.

Laat het rusten

Na deze maand van zelfontwikkeling heb ik enorm veel geleerd. Ik heb veel geleerd over hoe ik ben als persoon, over mijn gemaakte fouten en wie ik in de toekomst wil zijn.

Door zo intens in te gaan op bepaalde gebeurtenissen, heb ik ze voor de eerste keer echt het ten volle beleefd en heb ik het deels kunnen verwerken. Dat merkte ik recent nog, toen iemand iets zei. Voor de maand van zelfontwikkeling, wist ik zeker dat wat die persoon zei, mijn pijnpunt van ‘ik ben niet goed genoeg’ zou hebben getriggerd. Nu, had ik een vrij neutraal antwoord gegeven en was ik trots op mezelf.

Langs de andere kant heeft deze intense aanpak er ook voor gezorgd dat de verwerkingsperiode eens zo intens was. Ik heb gehuild, alles intens beleefd en eventjes ten volle erdoor gegaan. Wat ik heb gedaan was echt té intens en ik heb gemerkt dat coaching of meditaties het beste werken als je er ook wat tijd over laat gaan. Dus daarom: Neem na een intense coaching of meditatie even wat rust om alles te verwerken. En soms.. soms… is het gewoon ook oké om een issue te laten rusten en eventje gewoon te leven.

Gepubliceerd door vanessagonzalezesteban

Een mental coach die gepassioneerd is door gezondheid, sporten, mentale balans en gezonde voeding. Met een vleugje spiritualiteit en vooral veel openheid, wil ik mijn proces van vlinder tot rups met jullie delen. Op deze manier, hoop ik jullie te inspireren om jullie eigen proces te volgen en zelf een mooie vlinder te worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: