Coronacrisis: en wat nu?

We zijn nu ongeveer 1 maand in semi – lockdown. De dagen gaan verder en we geraken gewend aan het nieuwe leven. Het digitaal aperitieven, de digitale spelletjesavonden en het thuiswerken maakt al volledig deel uit van mijn dagelijks leven. 3 weken geleden schreef ik een artikel over de coronacrisis als groeimoment, nu 3 weken later, heb ik vooral andere bedenkingen. Omdat ik zeker niet de enige persoon ben die ermee worstelt, wil ik ze graag delen.

Mentale dip

1 week geleden hoorde ik het bij verschillende vriendinnen en zag ik het ook op instagram; steeds meer mensen hadden een mentale dip. We zaten met een onrustig gevoel, sliepen slecht en hadden last van ‘lockdownmoeheid’. Waar, in het begin de coronacrisis mij een rust gaf, werd ik opeens heel verdrietig. Ik begon meer in mijn ‘hoofd’ te zitten en begon te overdenken. Dat is bij mij het signaal dat ik er iets aan moet doen. Ik was gelukkig, voelde nog steeds een enorme rust, maar toch begon ik enorm te piekeren.

Ik heb het met verschillende mensen besproken en we kwamen allemaal tot dezelfde conclusie: de crisis duurt te lang en wat nog erger was: er zijn geen vooruitzichten. Eerst werd er gezegd: ‘als we allemaal binnenblijven, gaan we nog een zomer hebben’, daarna werd het al ‘alle festivals worden afgeschaft’, en ten slotte ‘er zullen hoogstwaarschijnlijk geen buitenlandse reizen kunnen plaatsvinden in de zomer’. Ik sta volledig achter deze beslissingen van de regering, maar het zijn steeds mentale opdoffers die we krijgen. Het is dus gewoon erg normaal, dat we hierdoor een mentale dip krijgen.

Mensen worden laks

Ik zie het overal: mensen worden lakser met de regels. Waar, in het begin, iedereen zich nog aan de regels hield, begint men nu wat creatiever met de regels om te springen. Ook ik ben er schuldig aan. Ik was in het begin erg gericht op thuisblijven en zeker geen persoonlijk contact hebben met mijn vrienden/vriendinnen.

Op een gegeven moment voelde ik dat ik echt heel hard in mijn hoofd zat en ongelooflijk aan het overdenken was, en toen ik dit zei tegen mijn ‘studiegroepje’, zeiden ze: ‘waarom ga je dan niet wandelen met een vriendin? Het kan enorm deugd doen’. Ik ben dan twee keer gaan wandelen en het deed ongelooflijk deugd. Mijn overdenken en mentale dip waren ineens al een pak beter na de wandeling. Toch, wist ik dat dit ook een gevaarlijk gevoel was: want het was heel verleidelijk om  meer real life contacten op te zoeken en misschien ook wat meer de grens qua ‘persoonlijke contacten’ op te zoeken. Ik moet elke dag mezelf echt bewust blijven inprenten van het feit dat we nog steeds in een crisis zitten en dat persoonlijk contact enkel toegestaan is bij ‘mentale nood’.

Nieuwe challenges ontstaan

Mensen worden creatief. Ze gaan digitaal aperitieven, digitaal spelletjesavonden spelen en digitaal daten. Wat me ook opvalt is de hoeveelheid andere challenges die er ontstaan. Foto’s posten van vroeger of ‘keep the smile going – challenge’. De vreemdste en tegelijkertijd ook tofste challenge is de ‘Was je haar niet meer- challenge’.

Ik zag het, voor het eerst op instagram, en ik dacht bij mijzelf: ‘inderdaad, de ideale periode om dit te doen’. Er wordt steeds beweerd dat, als je je haar niet meer wast, dit na een tijdje zichzelf in balans brengt en je nooit meer je haar moet wassen. Ik vond dit een heel leuke mini – challenge voor de maand april.

Geen tijd om perfectionistisch te zijn.

Één van de grootste voordelen aan de coronacrisis?! Mijn perfectionisme valt weg! Ik vind het eigenlijk best wel grappig. Ik trek me veel minder aan van wat andere mensen over me denken. Ik doe gewoon mijn ding en volg mijn buikgevoel. Als ik een hele dag netflix wil kijken – in pyama en zonder gewassen haar- dan doe ik dat gewoon. Voor de coronacrisis zou ik me enorm schuldig hebben gevoeld dat ik niets aan het doen was voor school of voor mijn huishouden.

Doordat ik nu minder perfectionistisch ben, ben ik veel productiever. Het klinkt enorm tegenstrijdig, maar het is wel zo. Omdat ik nu gewoon doe, waar ik op dat moment zin in heb, ben ik ook veel meer gefocust. Als ik nu een boek lees voor school, heeft het mijn volle aandacht; Ruim ik nu een kast op, dan doe ik dat met volle goesting. Door minder te ‘moeten’ en meer te ‘willen’, ben ik productiever en vooral gelukkiger met alles wat ik doe.

Wat na de coronacrisis?

Dat is een vraag die me vooral bezig houdt. Wat gebeurt er als de hele coronacrisis gedaan is? Zal het leven terug hetzelfde zijn, als ervoor? Willen we dat wel, terug naar het ‘normale’ leven gaan? Want was dat leven van ervoor, wel een ‘normaal’ leven?

Ik vergelijk deze periode van de coronacrisis met het proces van rups naar vlinder. Het leven dat ik ervoor leidde, was eigenlijk mijn rupsleven. Nu zit ik in de coconperiode. Ik bekijk alles en moet wachten tot er een nieuwe periode aanbreekt, namelijk het leven na de coronocrisis. In deze coconperiode kan je alles eens goed analyseren van je periode als rups en alles wat je niet meer wilt, kan je van je ‘afgooien’.

Ik geloof heel sterk dat in deze coconperiode, alles wat niet authentiek aan je persoonlijkheid is, gewoon wegvalt. Anders gezegd, in deze crisisperiode komt ‘het authentieke’ op de voorgrond. Lessen die je kunt meenemen, naar de periode na de coronacris – de periode van de vlinder.

Ik ga eerlijk zijn; ik ga het moeilijk hebben om terug naar de dagelijkse ‘rush’ te moeten. Ik besef dat ik tijdens die eerste weken – vooral met het pendelen tussen Antwerpen en Gent-, al helemaal uitgeput ga zijn van al die prikkels. Ik ga mijn ‘me – time’ missen, die ik nu wél heb. Ik ga het missen dat ik, tijdens mijn middagpauze, even naar mijn bompa zijn krant ga brengen. Ik ga de digitale spelletjesavonden en apereau’s missen. Want we moeten realistisch zijn; als we terug minder tijd zullen hebben, zullen we met sommige vrienden pas na weken terug afspreken.

Ik hoop echt van harte dat we niets of niemand meer als vanzelfsprekend nemen. Alles zal die eerste keren ‘uniek’ en ‘speciaal’ zijn: terug de eerste keer knuffelen met elkaar, naar de cinema gaan, gewoon vrij in het park zitten, etc. Ik hoop echt dat we de verbondenheid houden, de verbondenheid die nu enorm heerst in families en vriendenkringen.

Ik hoop echt dat we het belang van de gezondheidssector gaan inzien, de appreciatie naar de natuur toe en het belang van gewoon gezond te zijn. 

Dus wil ik terug naar dat ‘normale’ leven? Neen, dat wil ik niet. Ik wil een beter, mooier en hechter leven.

Gepubliceerd door vanessagonzalezesteban

Een mental coach die gepassioneerd is door gezondheid, sporten, mentale balans en gezonde voeding. Met een vleugje spiritualiteit en vooral veel openheid, wil ik mijn proces van vlinder tot rups met jullie delen. Op deze manier, hoop ik jullie te inspireren om jullie eigen proces te volgen en zelf een mooie vlinder te worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: