De coronacrisis als groeimoment.

De coronacrisis… een verschrikkelijke crisis die ons allemaal treft… jong, oud, blank, gekleurd, Belg, Spanjaard, Thai,… Een crisis die de wereld wakker schudt… een crisis die mensen raakt. Een verschrikkelijke crisis, die zorgt voor onrust, onzekerheid maar ook voor een ongelooflijk groeimoment.

Voordat ik jullie meeneem naar wat ik deze twee weken over mezelf en de mensen om me  heen heb geleerd, wil ik jullie graag even mijn dagplanning meegeven.

Dagplanning

7.30: Opstaan

8.00: Werken

13.30 Krant brengen naar bompa of lunchen

14.00 – 16.30 Werken.

16.30 – 18.00 Wandeling maken

18.00 – 20.00: Eten en tv kijken

20.05 -21.00 Crossfit les

21.00 -21.40: Website werken, skypen met vrienden of lezen.

Al deze zaken – behalve het digitaal crossfitten en het skypen – doe ik bewust alleen. Zoals jullie weten, woon ik alleen en sinds Maleisië heb ik allerlei kleine lichamelijke kwaaltjes (opgezwollen klieren, lichte koorts, verkoudheid, etc), en om zeker te zijn dat ik niemand besmet, mijd ik elk persoonlijk contact met andere personen. Als ik iemand dan tegenkom of als ik de krant ga brengen naar mijn bompa, hou ik – meer dan de nodige – afstand.

In die twee weken, waarin een erg gestructureerd leven en alles alleen doen centraal stonden,heb ik erg veel over mezelf geleerd. Hier zijn mijn groeimomenten:

Ik voel me eenzaam

Neen, natuurlijk niet de hele dag en het is minder erg dan het lijkt. 95% van de tijd ben ik echt comfortabel met mezelf en maak ik echt terug verbinding met mezelf. Ik voel aan wat ik leuk vind, ik luister naar mezelf, ik werk aan mijn eigen projectjes, ik troost mezelf, ik geef liefde aan mezelf,…

Toch is er elke dag zeker een halfuurtje waar ik het gezelschap van iemand mis, iemand die je een veilige bubble geeft in deze onzekere tijden. Normaal heb ik hier weinig last van, maar nu zou het wel eens fijn zijn om een knuffel te krijgen of een persoon dichtbij je te hebben. Ik heb het hier niet per sé over een partner, dit kan ook komen van een vriend/vriendin of een familielid. Het is gewoon de eerste keer dat ik echt afgezonderd ben van mijn hechte kring.

Ik besef dat dit voor mij een tijdelijke situatie is en dat dit ook zal voorbijgaan. Toch zijn er mensen die dit elke dag moeten meemaken. Ik zou dat zelf erg verschrikkelijk vinden en mijn hart bloedt als ik denk aan echte eenzame mensen. Het doet me beseffen wat een geluk ik heb met de mensen om me heen.

Ik ken mezelf beter

Na twee weken op mijn eigen te zijn, heb ik mezelf beter leren kennen. Ik heb een rust gevonden die ik al lange tijd kwijt was en ben elke dag meer en meer de ‘echte’ Vanessa. Ik ben eigenlijk introverter dan ik dacht.  Ik kan echt genieten van me – time momentjes, wandelingen in de natuur en een prikkelvrije omgeving.

Ik heb geleerd dat ik in mijn dagelijkse rushleven enorm lijd aan FOMO (Fear of missing out). Nu, dat al deze verplichtingen wegvallen en ik niet ‘moet’ deelnemen aan allerlei feestjes, evenementen, bijwerken, heb ik terug rust gevonden. Ik kan enorm genieten van een goed boek, een aflevering van masterchef, een goed skypegesprek, zonder het angstige gevoel te hebben van ‘ik moet buitenkomen, want anders ben ik geen normale dertiger’.

Ik heb terug energie gekregen

Deze coronacrisis heeft ervoor gezorgd dat ik geen tweede burnout heb gekregen. Zo, het is eruit. Voor de coronacrisis, was ik fysiek en mentaal erg moe. Ik had de laatste maanden veel te verwerken gehad en probeerde alles tegelijkertijd te doen: een nieuw leven opbouwen en tegelijkertijd mijn oud leven te verwerken. Dit ging enorm ten koste van mijn energie. Doordat ik nu geen verplichtingen heb en fulltime van thuis uit kan werken, heb ik terug energie. Ik voel dit vooral aan, tijdens gesprekken met mijn vrienden. Vroeger, was ik maar half aan het luisteren tijdens deze gesprekken of als ik aan het telefoneren was, was ik aan het multitasken. Nu neem ik echt mijn tijd om mijn vrienden en familieleden de nodige aandacht te schenken tijdens onze gesprekken. Ik voel dat dit mij geen energie meer kost, maar net energie geeft.

Ik leef gezonder

Tijdens deze coronacrisis eet ik gezonder en beweeg ik veel meer. Ik heb terug het plezier gekregen om gezond te koken; elke dag probeer ik een nieuw receptje uit van ‘fitgirlscode’. Ik eet de hele dag door (leve thuiswerken!), maar het zijn allemaal gezonde dingen. Chiazaad, skyr yoghurt, havermout en veel fruit en groenten behoren tot mijn dagelijks eetpatroon.

Ik doe dagelijks een wandeling van meer dan een uur en doe een crossfit wod. Ik voel dat mijn lichaam elke dag sterker wordt en dat mijn conditie er beter van wordt. Vandaag heb ik voor de eerste keer 56 burpees gedaan, terwijl ik een paar maanden geleden er amper 10 kon doen. Het is goed voor mijn lichaam maar ook mentaal maakt het me sterker. Ik ben tot meer in staat dan ik zelf denk.

Ik ben angstig en boos

Elke dag heb ik mijn huiluurtje. In het begin schaamde ik me ervoor, maar nu laat ik mijn emoties volledig los. Ik huil dan omdat ik mijn grootouders mis, ik huil dan omdat ik bang ben voor mijn familie – zowel in Spanje als België -, ik huil dan voor het feit dat mijn bompa zo bang is en ik er niet voor hem kan zijn, ik huil omdat ik schrik heb voor mezelf, ik huil omdat ik echt hoop dat mijn vrienden en hun dierbaren niets overkomt, ik huil voor al die gezinnen die uit elkaar worden gerukt, ik huil voor de mensen die technisch werkloos zijn en niet weten wat de toekomst brengt, etc.

Tegelijkertijd ben ik ook boos. Ik ben boos op mezelf omdat ik de afgelopen jaren zoveel energie heb gestoken in de fouten zaken en mensen, ik ben boos omdat ik foute beslissingen heb genomen, ik ben bang dat mijn grootouders misschien nooit hun achterkleinkinderen zullen ontmoeten, ik ben bang omdat het misschien te laat zal zijn om zaken nog te keren.

De verbondenheid tussen de mensen ontroert mij enorm

Ik ben ongelooflijk ontroerd over hoe mensen voor elkaar zorgen. Ik zie mensen boodschappen voor elkaar doen, hondjes voor elkaar uitlaten, een babbeltje met elkaar doen (met de nodige afstand weliswaar), ik zie mensen elkaar steunen. Om 20u sta ik stipt op mijn balkon en – doordat ik op het 15de verdieping woon- hoor ik het geklap van overal komen. Sinds gisteren spelen ze in mijn buurt ook het liedje ‘You will never walk alone’ af, via een gigantische luidspreker (ik denk die van de moskee). Één en al kippevel momentje.

Ik hou van de creatieve oplossingen om verbondenheid te creeëren

Ik geniet enorm hard van het ‘digitaal aperitieven’, ‘digitaal spelletjesavond’, ‘digitaal lunchen’, ‘digitaal tv kijken’ en ‘digitaal sporten’. Ik heb echt topvrienden en familieleden en apprecieer ze soms echt wel te weinig. In mijn dagelijkse rushleven, moet ik echt tijd vrij maken voor vrienden en familie, maar nu kijk ik erg hard uit naar dat halfuurtje bijbabbelen.

Elke dag kijk ik ook erg hard uit naar het uurtje digitaal sporten. Wat onze coaches van crossfit antwerpen allemaal doen om ons als community bij elkaar te houden: chapeau!

Mensen zijn terug veel opener over hun gevoelens en zijn menselijker

Het ontroert me hoe ‘open’ mensen uit mijn omgeving zijn over hun gevoelens. Mensen zijn niet meer beschaamd om te zeggen dat ze angstig zijn, ze met veel gevoelens zitten, en zich soms gewoon kut voelen. Dit is het moment dat iedereen net iets meer gevoeliger is en dat dan ook uit. Ik vind het een geweldige evolutie, want op deze manier worden we alleen maar menselijker niet?!

Ik ben een uitsteller

Ik ben een ongelooflijke uitsteller! Ik had een paar zaken die ik tijdens deze periode wou doen. Één ervan is elke week een kamer in mijn appartement volledig onder handen nemen en zaken weggooien die ik niet meer gebruik. Tot nu toe ben ik aan 2 kasten gekomen en mijn auto, die ik eens volledig heb leeggemaakt. Ik heb altijd wel andere zaken die ik als prioriteit opgeef: een goed boek, een blogpost, werken aan mijn carrière als mental coach,…

Net wanneer je iets niet hebt, besef je wat je mist.

Je weet pas hoe waardevol iets is, als je het kwijt bent. Ik mis de wekelijkse afspraakjes met mijn familieleden, het spontaan afspreken met vrienden en het samen sporten. Ik mis ook de vrijheid om naar de kapper te kunnen gaan – als je denkt ‘nu is mijn haar echt wel lang’- , en een boekje te lezen op een terras met een glaasje tonic erbij.

Wie mij kent, weet dat ik shoppen haat en dat ik naar de kapper gaan echt geen leuke bezigheid vind. Welnu, nu snak ik echt naar een goed shopdagje met een nieuw coupeke als afsluiter. Ik wil ook terug gaan picknicken in het park met vrienden, bbq’tjes organiseren en nieuwe oorbellen kopen.

Ik heb terug zin om te gaan daten en ik wil nieuwe mensen ontmoeten. Wat voor de corona crisis allemaal vanzelfsprekend was, is nu iets ‘speciaal’ geworden. Misschien is dat wel de grootste les: niets is vanzelfsprekend en apprecieer iedere dag.

Deze rustperiode zorgt voor nieuwe ideeën

Door deze rustperiode, heb ik zaken kunnen verwerken en een plaats kunnen geven. Hierdoor is er ruimte voor nieuwe plannen. Één van de eerste dingen die ik ga doen is een tattoo laten zetten. Ik speel al lang met het idee en weet zelfs welke tattoo al, maar ik durfde niet omdat ‘het niet bij Vanessa past’. Welnu, nu is het tijd om te doen wat je echt wilt. Het leven kan zo voorbij zijn.

Ik wil ook meer tijd steken in mijn carrière als mental coach. Ik ben volop bezig met het concept uit te werken, een website uit te denken, cursussen op te zoeken, etc. Ook deze blog is een eerste stap in de goede richting.

In de toekomst wil ik meer mindful leven. Het zou jammer zijn moest ik na deze coronacrisis, terug het hectische leven aannemen dat ik had. Ik weet waar mijn prioriteiten liggen en ik weet waar ik de komende jaren aandacht aan wil geven. Ik hoop dat ik niet terug in mijn valkuil trap van ‘wat de maatschappij van mij verwacht, en wat ik zou moeten doen’.

Ik ben ongelooflijk trots op ‘ons’, de Belgen.

Ik ben ongelooflijk trots op de verbondenheid in België. Als ik tijdens mijn wandeling een beertje zie achter het raam of een spandoek opmerk voor de mensen van de zorg, begint mijn hartje te gloeien. Ik ben zo trots op jullie!

Ondanks dat het een verschrikkelijke crisis is, vind ik dit een ongelooflijk groeimoment voor mezelf, voor mijn dierbaren en voor andere mensen. Ik ben er heilig van overtuigd dat deze crisis ervoor heeft gezorgd dat ik geen tweede burnout kreeg. Ik ben er ook heilig van overtuigd dat er een post – corona tijdperk zal zijn waar mensen – hopelijk – lessen hebben getrokken uit deze crisis en deze mooie menselijkheid en verbondenheid blijven behouden. Ik ben ervan overtuigd dat vriendschappen, familiebanden hechter zullen zijn dan ooit. Ik ben ervan overtuigd dat de natuur dit nodig had om zich te herstellen en dat we de natuur harder gaan moeten respecteren. Maar ik ben er zeker van overtuigd dat we samen – als gemeenschap- nu sterk staan en deze periode samen kunnen overbruggen! #samentegencorona #you will never walk alone.

Gepubliceerd door vanessagonzalezesteban

Een mental coach die gepassioneerd is door gezondheid, sporten, mentale balans en gezonde voeding. Met een vleugje spiritualiteit en vooral veel openheid, wil ik mijn proces van vlinder tot rups met jullie delen. Op deze manier, hoop ik jullie te inspireren om jullie eigen proces te volgen en zelf een mooie vlinder te worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: