Een droom, een schelp en de Indonesische zee

Dromen moet je hebben en blijven koesteren. Soms ontmoet je de juiste personen op je pad die je doen inzien dat je moet blijven vechten voor je dromen en,op de weg ernaartoe, mild moet zijn voor jezelf. Dit is het verhaal van de Indonesische jongen die mijn leven heeft veranderd en me heeft doen inzien dat niets onbereikbaar is. 
Het is mijn laatste dag in Lombok en ik geniet van de zoveelste bananenpannenkoek en een heerlijk theetje. Rondom mij bevindt zich een prachtig natuurgebied en ik voel me enorm verbonden met mijn omgeving en mezelf. Ik krijg een warm en gelukkig gevoel vanbinnen. Alvorens naar de bus te gaan, besluit ik nog even mijn Facebook te checken om op de hoogte te blijven van nieuws van het thuisfront. Tot mijn verbazing zie ik dat de bompa van Nick overleden is en ik word overmand door verdriet. Als rasechte perfectionist zeg ik tegen mezelf “Verman je Vanessa, je hebt alles om gelukkig te zijn, stop met huilen”. Tegelijkertijd ben ik ook kwaad op mezelf omdat ik mijn gevoelens in het openbaar durf te tonen. 
Zoals steeds in het leven, dien je zaken los te laten en verdere stappen te nemen. Ik besluit naar Gili Air te gaan, een eiland dat (volgens de boekjes) een echt Bounty – eiland is. “Net wat ik op dit moment nodig heb”, bedenk ik bij mezelf. Aangekomen op Gili Air, besluit ik dat ik een chocolade ijsje verdiend heb (emo – eter weet je wel). De Indonesische ober brengt het me en we beginnen te praten. Hij vertelt me dat hij oorspronkelijk van Lombok is, maar in de zomermaanden hier komt bijwerken om zijn familie te onderhouden en zelf geld te verdienen. Hij kan hier tot 250 euro per maand verdienen, wat wel een erg hoog bedrag is voor Indonesië. Samen kijken we hoe de zon ondergaat en er een prachtig natuurfenomeen voor onze ogen zich afspeelt. Het bezorgt me een kippevelmoment (HSP -er weet je wel) en ik ben ontroerd.Zachtjes begin ik te huilen. De Indonesische jongen brengt me een zakdoek en samen kijken we hoe de zon verder verdwijnt. 
“Wat scheelt er” vraagt hij en ik vertel het verhaal van de bompa van Nick. Ik voeg eraan toe dat ik totaal geen recht heb om verdrietig te zijn want ik ben hier aan het genieten van de reis van mijn leven en dat alleen Nick zijn familie het recht heeft om zo te huilen. In stilte blijven we een aantal minuten zitten en dan zegt hij opeens :”Weet je wat ik doe als ik verdrietig ben?, “dan kijk ik naar de zee en luister ik naar de golven, dat is toch het prachtigste geluid ooit”. Instemmend knik ik en ik besluit van onderwerp te veranderen. Iets wat ik altijd doe, als ik vind dat ik teveel aandacht krijg.
“Wat is je droom?”, vraag ik hem oprecht. Hij antwoordt: Mijn grootste droom is om naar Engeland te reizen; ik wil de Big Bang zien, Harrods en Buckingham Palace bezoeken”.Hij ging verder: “Elke keer als er Engelse toeristen zijn, vraag ik hen om foto’s van Londen te laten zien”. ” Wanneer wil je dan gaan?”, vraag ik hem. Met een lachje antwoordt hij: “Ik spaar 10 euro per maand dus binnen 20 jaar sta ik er”. Ik bewonderde deze jongen enorm voor zijn geloof in zichzelf en in zijn dromen. Mijmerend dacht ik aan mijn grote levensdroom, namelijk het opzetten van een groot ontwikkelingsproject in Quetzaltenango, Guatemala. Een droom die ik had opgeborgen, omdat het me te onrealistisch leek. 
Met een klap op mijn stoel, word ik uit mijn gedachten gehaald. De Indonesische jongen toont me trots een map met allerlei informatie over Engeland. Hij toont me zijn dagplanningen, de tours die hij wilt doen en de musicals die hij wilt zien. Ik ben zwaar onder de indruk hoe deze jongen met zijn droom omgaat en bedenk me dat mijn droom misschien ook niet zo onrealistisch is. Ik moet maar in mezelf blijven geloven. 
In totaal zouden we 4 dagen samen spenderen met mooie zonsondergangen, inspiratievolle gesprekken en domme mopjes. Op dag 5 voelde ik intuïtief aan dat ik hier mijn levensles had geleerd en besloot verder te reizen. Om de cirkel rond te maken, at ik nog snel een chocolade ijsje (emo – eter again). De jongen bracht me het ijsje en zei: “ik heb nog een cadeau voor je”. Hij gaf  me de mooiste schelp die ik ooit had gezien. “Als je ooit nog verdrietig bent, leg deze schelp naast je en luister naar de Indonesische zee en zijn golven”. Hij ging verder: “Blijf in jezelf geloven en geef je dromen nooit op”. Ik was enorm ontroerd en gaf hem een knuffel (iets wat ik echt nooit doe). Alvorens naar de boot te stappen zei ik hem: “Binnen 20 jaar zie ik je in Londen en dan nemen we samen een foto aan de Big Ben”. 

Gepubliceerd door vanessagonzalezesteban

Een mental coach die gepassioneerd is door gezondheid, sporten, mentale balans en gezonde voeding. Met een vleugje spiritualiteit en vooral veel openheid, wil ik mijn proces van vlinder tot rups met jullie delen. Op deze manier, hoop ik jullie te inspireren om jullie eigen proces te volgen en zelf een mooie vlinder te worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: